een gewone maandag

Maandag 13 oktober

De specialisten die een week geleden al gingen komen, komen nu na nog maar eens bellen een keer af om te zeggen dat ze morgen gaan komen. Maar daarmee geraakt de "elevator" (lift om het graan te verdelen in de verschillende silo') niet gemaakt. En ook al hadden alle belgen die hier zitten het ons gezegd dat je verschillende keren moet bellen voor je iets gedaan krijgt, het blijft moeilijk te vatten. Wij kunnen er echt niet goed aan uit. Die Amerikanen die zeggen wel ja en nog eens ja maar toch kunnen die het zich permitteren om dan niet te komen. Als die dan weg zijn is het wel een serieus gevloek van Koen. Maar ja we zullen er mee moeten leven.
Koen heeft ondertussen ook al een paar keer naar iemand gebeld om uitleg te vragen over de droger. Die ging ook al vorige week elke dag komen. Maar ook hem hebben we nog niet gezien.
Praktisch overal in de gebuurte zijn de soyabonen nu geoogsd. Hier en daar beginnen ze aan de mais. Maar ze stoppen er vrij vlug mee, nog te nat. Wat wel nu gedaan wordt is de koppen afrijden en ook de kanten dat ze volledig klaar staan voor als het droogt.
Tim kan in de namiddag naar school en vervolgens gaan we naar het schoolke in de bibliotheek. Daar gaan ze heel graag naar toe. Er zijn veel kindjes, het enige grote nadeel is dat ik er konstant in de buurt moet blijven. Maar ja het is goed voor de taal en ook voor mij is het goed dat is leutige afwisseling. Tim schakelt nu gewoon over op engels als hij tegen Amerikanen spreekt. Wel op het niveau van een vijfjarige maar de mensen stellen hem vragen en hij antwoordt gewoon en ze verstaan hem. Dat is voor mij toch al een hele geruststelling. Want dat was toch een van de problemen die ik voor mij zag toen we naar hier kwamen. Maar de mensen hadden het mij wel allemaal gezegd. Maar toch.